Getuigenissen
Ik ben Wendy, 16 jaar.
"Mijn adoptie-ouders houden veel van mij maar ze zitten altijd aan mijn vel. ´t Is nooit goed genoeg. Sinds mijn veertien wou ik niet meer naar school. Ik moest naar een internaat maar de avond ervoor liep ik weg.
Daarom stak het Comité mij in een observatie-instelling. Ik was er na een week al weg.
Dan volgden nog zes homes waar ik nooit langer dan twee maand bleef. Ik leefde drie maand ondergedoken bij mijn vriend, die is 30 jaar.
De jeugdrechter vond dat maar niks en stuurde me voor de derde keer naar Beernem. Hier zit ik nu.
Ik weet niet wat ik wil, ik heb eigenlijk nog niks goed gedaan. Wat moet ik met mijn leven ?"