Meestappers
Tijdens de tocht kan er voor een korte periode worden meegestapt door vrijwilligers. Vaak zijn deze meestappers vrienden van de begeleider, toekomstige begeleiders, iemand van de achterban of een volwassene die jou (de jongere) kent en die door middel van meestappen extra ondersteuning wil bieden.
De meestapperiode kan variëren van 5 tot maximaal 10 dagen. Meestal wordt er gedurende ongeveer een week mee gestapt.
Als meestapper engageer je je om in precies dezelfde omstandigheden als de stappers te leven en dit voor de periode dat je meestapt. Dit wil zeggen dat je je, net als de begeleider en de jongere, houdt aan de vier basisregels van Oikoten.
Verder zijn er voor de meestappers nog een aantal specifieke afspraken. Zo verwachten wij van meestappers dat zij deelnemen aan een activiteit in de voorbereiding om kennis te maken met de stappers. Meestappers worden ook uitgenodigd op de afscheidsreceptie op de avond voor het vertrek van de stappers. Onder dezelfde omstandigheden leven als de stappers betekent ook dat je, net zoals zij, van een beperkt budget leeft. Meestappen betekent dat jij binnen het lange avontuur van een tocht een klein avontuur beleeft met dezelfde ingrediënten.
Meestappen met zo’n groepje is een aparte, boeiende ervaring die door de betrokkenen meestal als verrijkend en plezant wordt omschreven. Vaak is het ook een vermoeiende tijd. De kans bestaat dat je voor jezelf vaststelt dat je stapweek veel langer lijkt omdat alles zo anders en intens is. Maar voor dat duo of trio onderweg maak je echt wel mee het verschil. ‘Leve de meestappers’, is meer dan eens gehoord. Een ander gezicht om tegenaan te kijken, iemand nieuw om de dingen mee te delen. Het kan de sfeer verlichten, een nieuwe dynamiek brengen, ondersteunend zijn. Het geeft aan de begeleider de kans om eens een gesprek te hebben met een andere ‘volwassene’. Ook als alles koek en ei is, kan het aangenaam zijn dat er af en toe eens iemand extra is. Iemand die nieuwe impulsen geeft, een andere bijdrage levert…
In de brochure "En dan ga je MEESTAPPEN" vind je meer informatie.
Je kan hier deze uitgebreide brochure downloaden. 
Reflecties van een meestapper
Frankrijk, 21-27 december 2002,
in het sneuvellandschap
net voor de torenhoge Pyreneeën
´Rather tiring´, zou ik als ´oude´, krakende veertiger en meestapper zeggen, met de woorden van Basil uit Fawlty Towers. "Zielig zie je er uit," zegt Joris vaak. Pathetisch zielig, zou ikzelf zeggen, een rol die me wel ligt, zeker als er zo´n stoere mensen in de buurt zijn. Maar Erik heeft dat natuurlijk meteen door, zoals hij het met mij en andere lieve mensen al zo vaak heeft doorgemaakt tijdens fietstochten en loopcrossen. Het vreselijke gevoel van sportief te zijn bekruipt me bij het schrijven van deze ervaringen. "Valse trage," grinnikt Erik dan. En we verstaan mekaar meteen. Dat is heel dankbaar en veel leuker op momenten waar we op eieren moeten lopen, iets wat frequent moet op tocht. Want op dergelijke lijdensweg kom je dagelijks een tweetal - statistisch genomen - emotionele ´eier-parcours´ tegen. Veel draaglijker om met z´n tweeën op eieren te lopen dan alleen.
Als ik thuis in België vertrek, warmte en zekerheden achterlaat, ben ik niet vrij van zenuwen en enigszins existentiële angsten bij deze sprong in het niets. Avond, nacht en ochtend doorkruis ik Vlaanderen, het Brussels hoofdstedelijk gewest, Wallonië en onnoemlijk veel departementen in Frankrijk. Met verschrikkelijk veel kunst- en vliegwerk (te voet, auto´s, taxistop, bus en trein - alleen de boot en het vliegtuig ontbraken nog) bereik ik Lectoure, tegen mijn verwachtingen in reeds om 10u33. Op amper 14 uren leg ik 1076 km af zonder zelf veel te moeten doen of te moeten rijden. De afspraak, zoals elk opmerkzaam lezer van vorige verslagen weet, luidt steeds: "een briefje aan de kerk wie eerst aankomt". ´Ik wil de eerste hebben en zijn en zo´ van Raymond vhGw. gaat door mijn hoofd. Ik mag dus het briefje schrijven. Zoals ik me meestal goed informeer voor ik handel en oordeel, en ik toch graag enige controle behoud - iets waar ik verder tijdens de tocht zal moeten van ´afzien´ in de beide betekenissen van het woord - vraag ik voor alle zekerheid - en ik had er al zovele moeten achterlaten - aan een toevallige passant - de tweede want de eerste bekeek me schuin en knikte met hoofd en handen ´neen´ voor ik iets gevraagd had omdat hij me waarschijnlijk voor bedelaar of clochard nam, zo aandoenlijk moet ik er uit gezien hebben - ik vraag dus of dit de enige kerk van groot-Lectoure is. Zijn daar toch geen 5 kerken zeker! "Lap´" denk ik, "daar begint het al." Maar met het nodige organisatie- en denkwerk en ook wel een beetje overlevingservaring - verdere uitleg wil ik jullie besparen - treffen we mekaar om 14u56. De mannen hebben wat gelopen om mij snel op te vangen. Heel attentvol. Met graagte trakteer ik met een frisse pression of twee omdat de ontmoetings-vreugde niet op kan. De eerste bataille - mekaar vinden - is gestreden, maar de oorlog nog niet gewonnen.
Fragmenten uit: Kroniek van een aangekondigde, net niet dood, maar lijdensweg ...(winter 2002)