Getuigenissen
Karel over zijn tocht naar Santiago
"Terwijl ik hier naar mijn Nintendo zit te gapen om inspiratie op te doen, denk ik geregeld terug aan de tijd dat ik elke dag mijn kilometers moest doen.
Klote, elke morgen zo vroeg opstaan terwijl onze begeleider ons probeert wakker te roepen of al zingend onze zenuwen test. Gelukkig was er daarna koffie !
De eerste weken waren zeer hard en ik moest geregeld op mijn tanden bijten om door te gaan. Wat wil je. Dit was volledig anders. Geen opvoeder die gelijk zot je kamer komt binnengevlogen om je wakker te maken om daarna de dag te beginnen met het kuisen van één of andere plaats.
Elke dag je zenuwen bedwingen om je verdriet of agressie niet op anderen af te reageren. Een gewoonte die jaren aangesleept heeft verander je niet zomaar. Toch niet op een paar weken. Na die paar weken weekte ik rap los. Voelde me beter en deed graag wat van me verwacht werd. De mooiste momenten waren voor mij toch het wandelen door de natuur.
Terug in het echte leven geworpen was ik fier dat ik de tocht gedaan had."