Documentatie
Dagboeken, Reflecties van begeleiders bij ontheming
In deze rubriek vind je enkele fragmenten uit dagboeken van begeleiders. Indien je meer wil lezen dan enkel deze veel te korte voorproefjes, dan kan je een bloemlezing uit elk van deze dagboeken downloaden onderaan deze pagina.
Vanaf nu kan je je eveneens verdiepen in de reflecties van een meestapper.
"The show must go on ! ! !"
Zondag, 18 juli
Autun.
Showtime!! Tijd voor de ´première´!
CIRCUS KATASTROFE is geboren na een lange pijnlijke bevalling.
Kader: Het enige pleintje dat Autun rijk is met wat cafeetjes errond. Niet zoveel volk maar dat maakt niet uit.
21.30 uur: Het startschot. Klamme handen, knikkende knieën, droge kelen, angst om af te gaan, there is no bussiness like showbussiness!
Francis, doodmoe, is op z´n best, praatvaardig met zijn zuiders accent volk-lokkend.
Maja, La plus grande, op de stelten, Stan alias Mister Patchwork, wat krampachtig maar uiterst geconcentreerd over het glas wandelend. Rina, ontsnappend uit een grote zwarte zak en boeien, Bas foutloos gooiend, vendelzwaaiend.
Francis spuwt vuur en dan het applaus!!
Het resultaat: Niet perfect maar iedereen kickt, geniet,... Jef en Leo stralen zo mogelijk nog meer!
Vijftien minuten na de start is het allemaal al voorbij. We zijn een circusspectakel en 81 FF. rijker.
Rina loopt de hele verdere avond op wolkjes, vliegt ons rond de nek, wil het theater in op de planken staan,...
Dit maakt alles de moeite waard, dit is geluk, het soort geluk dat half magie en half euforie is en onmogelijk kan blijven duren.
Het noodlot is afgewenteld - we zijn er nog niet maar we gaan verder.
Tot laat in de nacht zingen we, drinken wijn...
Weer te laat..., veel te laat...
Maar ´t zijn zulke momenten die alle plooien gladstrijken, ´t leed doen vergeten.
Uit het dagboek van het circusproject : "The show must go on ! !" Een begeleiderskoppel stapt met vier jongeren, paard en huifkar naar Carcasonne. (‘93)
"Bucuresti Retour"
In Rusciori is er veel belangstelling van de oudjes. "Pas op, pas op, verderop zijn er zigeuners ! Gevaar, gevaar, pas goed op je spullen !", zaagt een oud vrouwtje aan één stuk door. Het gevaar beperkt zich tot blaffende honden, maar we krijgen wel een schrijnende blik op het armetierige maar kleurrijke bestaan van deze randgemeenschap. Gisteren waren er de plastieken bidonville-hutjes aan de rand van Sibiu, vandaag zien we het iets beter behuisde zigeunerleven : hutjes opgetrokken uit half leem, half baksteen, amper electriciteit, half naakte kinderen en magere paarden.
De weg, die nochtans heel goed op de kaart staat aangeduid, is niet meer dan een kronkelend karrenspoor waar met geen mogelijkheid een normale wagen door kan. De herdershonden worden soms echt een gevaar, met ontblote tanden staan ze voor je te grommen, bang van stok noch steen. De weg kronkelt en splitst zich zo vaak dat je zonder kompas echt de verkeerde zou kiezen. Winkels in de verlaten dorpen zijn dicht, maar in het laatste dorp op deze weg hebben we een gelukkige ontmoeting. De familie die er het winkel-café openhoudt heeft kennissen in Luik. We krijgen meteen een zondagse maaltijd aangeboden en de vader maakt zich klaar om ons over de berg naar Boz te gidsen, want volgens de kaart is er géén weg. In vol ornaat, met dolk en jachtgeweer, loopt deze sympathieke, aan één stuk door pratende grapjas, voor ons uit. Of we hem verstaan of niet, maakt niets uit ... hij ratelt door.
Fragmenten uit het dagboek : "Bucuresti Retour." Een begeleider stapt met twee jongens vanuit Boekarest naar huis. (‘98).
"Vier mongooltjes in de mist."
29 januari
Christel en ik jongleren wat met rust -en stapdagen. Intussen groeit de ongerustheid in ons lijf. Half vier en nog geen Eva te zien in de bocht, die ik al de hele tijd met argusogen in de gaten houd. We spreken af nog een half uur te wachten.
Dan waggelt er toch een rugzak de bocht om. Even later ploft dit gevaarte met draagster neer in de berm. Ik fluit en roep, maar zie geen reactie. Wachten dan maar. Uiteindelijk zien we hoe Eva zich met de moed der wanhoop omhoog hijst en verder stapt. Als ze bij ons aankomt staat haar gezicht op huilen. Zij ziet af en heeft veel last van haar voeten. Ellende alom dus.
Dan ga je natuurlijk niet zeggen dat een goede voetverzorging tijdens een tocht zeer belangrijk is. Nee, je geeft een knuffel en stapt verder, in de hoop dat ze volgt. Ze is heel blij dat we gewacht hebben. Wij ook, maar zijn nog blijer dat zij er nog is.
Blazen, vloeken, kreunen en huilen, het is er allemaal en Le Puy komt maar niet in zicht. Eindelijk is daar de grote weg. Eva kruipt nog even de bosjes in en Christel en ik zoeken in de wirwar van wegen onze te volgen weg. In de verte zien we de drie anderen langs de autoweg stappen. Wij rusten nog even tussen de stinkende drukte en moeten Eva bijna mee trekken.
Een stuk verder meldt een knots van een bord ons dat Le Puy nog 7 kilometer te gaan is. Daar hebben zelfs Christel en ik niet op gerekend, laat staan de stervende Eva. Wij passen ons tempo aan de omstandigheden aan, wat wil zeggen dat we ver genoeg voor Eva uit lopen om het gesakker niet te horen en toch nog in haar gezichtsveld blijven.
Haar uitleggen dat het nu geen zin heeft om naast haar te stappen zou regelrechte zelfmoord betekenen. Een eind achter ons horen we af en toe een schreeuw of een gil. Het lijkt keihard, maar het is haar gevecht. Ook wij moeten in Le Puy geraken.
Net voor we Le Puy binnenstappen ontmoeten we Laura. Deze laatste valt ons dolgelukkig om de nek. Ze heeft ontzettend afgezien, maar door veel te lullen met de meestappers is ze er geraakt. Euforisch deelt ze ons mee dat ze nu zeker Santiago zal bereiken. Met vochtige ogen kijken we elkaar aan. Iedereen voelt dat afzien ook tot vreugde kan leiden.
Even later komt Eva aangestrompeld en wordt meteen in de feestvreugde opgenomen. Zij voelt het niet helemaal zo, maar laat zich door deze uitgelaten gekke bende toch tot in een café en even later ook tot het hoger gelegen klooster meeslepen. Daar gaan we genieten van onze vervroegde, welverdiende rustdag.
Eva heeft geen enkel bezwaar tegen deze beslissing en Laura heeft onderweg aan meestapper Jef al laten horen dat ze eigenlijk liever een rustdag in Le Puy zou willen. Ze durfde het echter niet aan mij voorstellen. Zegt wel iets over onze verhouding natuurlijk.
Fragmenten uit het dagboek : "Vier mongooltjes in de mist." Een begeleiderskoppel stapt met twee meisjes vanuit België naar Santiago. (‘96)
Hieronder kan je een aantal dagboeken downloaden.
» The show must go on 
» Vier mongooltjes in de mist
» Bucuresti Retour
» Dagboek van Herman Olieslagers